Feliks Stanisław Kamiński

Feliks Stanisław Kamiński, syn Jana i Balbiny z Borowczyków, urodził się 17 kwietnia 1886 roku w Jaworznie w powiecie chrzanowskim. Ukończył szkołę powszechną w Jaworznie, a następnie Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, najpierw na Wydziale Lekarskim, później na Wydziale Filozoficznym, który ukończył w 1914 roku.

Od 1 stycznia 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej 8 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w V batalionie, a od lutego 1915 był podporucznikiem w 1 pułku artylerii. Uczestniczył we wszystkich bitwach I Brygady, m.in. nad Styrem, pod Stochodem i pod Kostiuchnówką. Po kryzysie przysięgowym, 17 września 1917 został wcielony do Armii Austro-Węgier, gdzie służył do 1918. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W październiku końca wojny brał udział w rozbrajaniu Austriaków w Krakowie.

8 stycznia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 15 listopada 1918. Pracował najpierw w Dowództwie WP w Krakowie, a następnie został przydzielony do pociągu pancernego „Piłsudczyk” i Inspektoratu Artylerii w Warszawie. Służył w 2 pułku artylerii polowej Legionów, od lutego 1919 jako adiutant II Brygady Artylerii, a od 6 maja 1920 dowódca I dywizjonu. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej: walki o Mińsk, o Borysów, kampania nad Berezyną, walki odwrotowe nad Bugiem oraz pościg w 1920 roku.

Za odwagę i bohaterstwo podczas ofensywy rosyjskiej z 4 lipca 1916 otrzymał order wojskowy Virtuti Militari, klasa V, nadany 17 maja 1922. We wniosku oceniono go jako oficer ideowy, sumienny w pracy organizacyjnej i zahartowany w służbie frontowej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodzie; został zweryfikowany do stopnia majora z dniem 1 czerwca 1919 i kontynuował służbę w 2. pułku Legionów w Kielcach, a od 1921 roku był zastępcą dowódcy pułku. W 1924 był odkomenderowany na kurs dowódców pułków w Toruniu.

Podczas przewrotu majowego w 1926 kierując I dywizjonem pułku 13 maja udał się do Warszawy i w walkach po stronie Piłsudskiego uczestniczył w operacjach; 22 maja jednostka powróciła do Kielc. W sierpniu 1926 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii i objął stanowisko zastępcy szefa gabinetu Ministra Spraw Wojskowych. W 1927 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z 1 stycznia 1927. Następnie pełnił funkcje w Ministerstwie i sztabie, awansował na pułkownika w 1936 roku, lecz z powodu problemów zdrowotnych został przeniesiony w stan spoczynku 31 marca 1936.

W 1929 został prezesem Towarzystwa Przyjaciół „Miasta-Ogrodu Czerniaków”, łącząc tę funkcję z prezesurą Spółdzielni Oficerskiej „Sadyba”; w 1936 przeszedł w stan spoczynku. Był członkiem zarządu Polskich Zakładów Optycznych. Po napaści III Rzeszy na Polskę ewakuował się na południowy wschód. Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 r. w okolicach Lwowa dostał się do niewoli sowieckiej, był przetrzymywany w Starobielsku, a wiosną 1940 przewieziono go do Charkowa i zamordowano strzałem w tył głowy. Jego zwłoki pochowane są w bezimiennych mogiłach w Piatichatkach; od 2000 roku to Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Jest na Liście Starobielskiej NKWD pod numerem 1677.

Ożenił się 27 października 1923 z Marią Plutyńską; mieli dwóch synów – Krzysztofa (ur. 1926) i Pawła (ur. 1928) oraz córkę Barbarę (ur. 1935).

Po śmierci został upamiętniony poprzez zasadzenie Dębu Pamięci w Szkole Podstawowej im. św. Maksymiliana Kolbe w Pusznie Godowskim oraz tablicą w Jaworznie; w 2022 r. na Skwerze Ormiańskim w Warszawie zasadzono 18 dębów i ustawiono tablicę z nazwiskami oficerów zamordowanych w Katyniu i Charkowie, wśród których wymieniony jest Kamiński. W 2017 roku ulicę w Jaworznie nadano patronem 18. Zamojskiego Pułku Przeciwlotniczego w Sitańcu.