Kazimierz Antoni Brożek

Kazimierz Antoni Brożek urodził się w Jaworznie w rodzinie Franciszka i Anny. Ukończył Szkołę Przemysłową w Jaworznie z patentem rysownika maszynowego.

W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, służył w 3. pułku piechoty. Dowodził plutonem w I baonie, a od jesieni 1916 roku kompanią w II baonie. Awansował kolejno na chorążego (12 października 1914), podporucznika (9 sierpnia 1915) i porucznika (1 listopada 1916).

W 1918 służył w 1. pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej; w październiku otrzymał awans na kapitana, a w listopadzie 1918 wraz z całą formacją wszedł w skład Wojska Polskiego. Był m.in. dowódcą batalionu w 20. pułku piechoty. Awansowany został na majora piechoty i latem 1919 dowodził 3. pułkiem piechoty Legionów. 1 czerwca 1919 zweryfikowany został jako major piechoty i w okresie powojennym kontynuował służbę jako dowódca II baonu w 3. pp Leg.

12 kwietnia 1927 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 5 maja 1927 został przeniesiony do 38. pułku piechoty w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W styczniu 1931 został przeniesiony na dowódcę 20. pułku piechoty w Krakowie. W marcu 1937 awansowany został na pułkownika piechoty i na tym stanowisku pozostał do wybuchu II wojny światowej.

Dowodzony przez niego pułk uczestniczył w wojnie obronnej 1939 w składzie6. Dywizji Piechoty (Armia Kraków); dywizja skapitulowała 21 września 1939 pod Rawą Ruską. Wojnę spędził w Oflagu VII A w Murnau, gdzie doczekał wyzwolenia przez Amerykanów 29 kwietnia 1945. Dalsze jego losy nie są znane.