Wincenty Drabik
Biografia
Wincenty Drabik urodził się w Jaworznie w rodzinie górnika Franciszka i Katarzyny z Kozakiewiczów. Od młodych lat uczył się malarstwa w Szkole Przemysłowej w Krakowie (od 1896). Następnie studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, którą przemianowano w 1900 r. na Akademię, pod kierunkiem Józefa Mehoffera i Stanisława Wyspiańskiego, którego wpływ wywarł na niego najsilniej.
W 1901 malował dekoracje oraz występował dorywczo w Teatrze Ludowym w Krakowie. W 1903 przeniósł się do Wiednia, gdzie w Kunstgewerbeschule uczył się techniki malarstwa scenicznego.
W 1905 rozpoczął pracę w Teatrze Miejskim we Lwowie. W 1909 przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1911 wykonał pierwsze samodzielne prace dla Teatru Artystycznego. W 1913 został zaangażowany do Teatru Polskiego, prowadzonego przez Arnolda Szyfmana. Dla tej sceny przygotował ponad 70 inscenizacji, m.in. Juliusza Cezara (1914), Koriolana (1919) Szekspira, Wyzwolenie Wyspiańskiego (1918), Nie-Boską komedię Krasińskiego (1920) i Mieszczanina szlachcicem Moliera (1920).
Od 1919 współpracował także z Teatrem Wielkim w Warszawie, opracowując scenografię do Pana Twardowskiego Różyckiego (1921), Don Juana Zorilli (1924) i Turandot Pucciniego (1932). Zaprojektował łącznie 307 scenografii teatralnych. Projektował również scenografie do filmów.
Początkowo jego scenografie były realizowane w stylu impresjonistycznym i odznaczały się malarską i kolorystyczną żywiołowością. Później tworzył przede wszystkim w stylu ekspresjonistycznym. Drabik rozwijał, zapoczątkowane przez Wyspiańskiego, tendencje folklorystyczne w polskiej scenografii, czerpiąc z folkloru krakowskiego i podhalańskiego oraz liturgii kościelnej. Jego pełne ekspresji dekoracje, w których środkiem wyrazu była gra świateł, dominowały przedstawienia i zyskały określenie Drabikowskich dekoracji.
Twórca zajmował się także pracą pedagogiczną. W latach 1917–1918 wykładał w Szkole Sztuk Pięknych w Kijowie, a od 1918 aż do śmierci uczył w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych.
Zmarł nagle wskutek nieudanej operacji stomatologicznej. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 196-5-30).
Był mężem Michaliny z Langów, ojcem Eugenii i Jerzego.