Bolesława Kawecka-Starmachowa

Bolesława Kawecka-Starmachowa urodziła się 26 września 1902 roku w Jaworznie. W latach 1921–1925 studiowała biologię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, będąc związana z pracownią Kazimierza Rouppert w Zakładzie Botaniki Wydziału Rolniczego UJ. Jednocześnie ukończyła Studium Pedagogiczne i pracowała w biurze. W 1927 roku obroniła pracę doktorską z zakresu palynologii wiesiołków pod opieką Władysława Szafera. Po obronie pracowała przez pół roku jako nauczycielka w gimnazjum w Zbylitowskiej Górze, po czym wyszła za mąż za Karola Starmacha, z którym studiowała i współpracowała na UJ, wróciła do Krakowa. Tam znalazła pracę w Zakładzie Botaniki Wydziału Rolniczego UJ. W 1933 roku zrezygnowała z pracy na uczelni, poświęcając się wychowaniu dzieci i samodzielnym badaniom nad grzybami pasożytniczymi. W 1935 roku została członkinią Komisji Fizjograficznej PAU.

W czasie okupacji niemieckiej uczestniczyła w akcjach tajnych kompletów dla uczniów szkół średnich. Korespondowała z niemieckim hydrobiologiem Augustem Thienemannem w sprawie męża uwięzionego po akcji Sonderaktion Krakau. W ramach okupacyjnej serii poradnikowej Radź sobie sam wydała książkę Sto potraw z ziemniaków. W czasie wojny utraciła córkę – zmarłą na skutek zakażenia niemożliwego do wyleczenia w wojennych warunkach.

Po wojnie, wykorzystując znajomość z Teodorem Marchlewskim, biologiem związanym z komunistycznymi władzami, interweniowała w sprawie męża uwięzionego w ramach represji stalinowskich. W latach 1945–1958 ponownie była nauczycielką w krakowskich szkołach średnich (VII Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza, VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki, II Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego). W 1957 roku została członkinią komisji programowej przy ministerstwie oświaty do spraw nauczania biologii, a od 1963 roku - uczestniczyła w komisji programowej z tej dziedziny na poziomie wyższych szkół pedagogicznych. Do pracy uczelnianej wróciła na UJ, gdzie w latach 1953–1957 prowadziła zajęcia z metodyki nauczania biologii. Od 1958 roku aż do śmierci pracowała w Katedrze Botaniki na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej. W 1963 roku Wydział Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego przyznał jej stopień doktora habilitowanego (rozprawa Grzyby pasożytnicze Tatr), a rok później uzyskała stanowisko docenta.