Karol Pniak
Biografia
Karol Pniak urodził się 26 stycznia 1910 roku w Jaworznie jako trzeci syn Franciszka i Marii z domu Waluga. W młodości uczęszczał do Gimnazjum w Chrzanowie, z którego został relegowany w 1928 roku. Następnie wstąpił do Wojska Polskiego, rozpoczynając szkolenie w 2. pułku lotniczym i kolejno w Szkole Obsługi Samolotów oraz Szkole Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. Służył w 122. eskadrze myśliwskiej i brał udział w kursach pilotażu w Grudziądzu. Jako członek zespołu akrobacyjnego „Trójka Bajana” uczestniczył w międzynarodowych pokazach lotniczych, a w 1939 roku ukończył szkolenie i został przydzielony do 142. eskadry myśliwskiej.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 odniósł pierwsze zwycięstwa powietrzne: 2 września zestrzelił Dorniera Do 17, a 3 września – Henschel Hs 126 wspólnie z pilotami Stanisławem Skalskim, Zygmunt Kleinem i Pawłem Zenkerem. Po agresji ZSRR ewakuował się przez Rumunię i Syrię do Francji, a następnie dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych. W 1940 roku trafił do RAF-owskiego 32. dywizjonu, a podczas Bitwy o Anglię powiększył liczbę zestrzeleń: zestrzelił Bf 109E (12 i 15 sierpnia), kolejne 109E 18 sierpnia, a 11 listopada 1940 – 1 i ½ Fiat BR.20M. Został uznany za pierwszego polskiego asa myśliwskiego.
W kolejnych latach walczył w 306. i 257. dywizjonie RAF, brał udział w operacjach nad Afryką i Europą, a 1 marca 1943 awansował na kapitana, a w połowie marca na brytyjski stopień Flight Lieutenant. 6 listopada 1944 objął dowództwo nad 308. Dywizjonem Myśliwskim „Krakowskim” i pełnił tę funkcję do 30 czerwca 1945 roku. Po zakończeniu służby w kraju pozostawił rodzinne Jaworzno, pracując w przemyśle budowlanym, doświadczając represji ze strony władz komunistycznych. Zmarł 17 października 1980 roku w Krakowie; pochowany został na cmentarzu w Szczakowej. W 2020 roku decyzją Ministra Obrony Narodowej nadano mu pośmiertny awans na stopień podpułkownika.