Bronisław Skinderowicz
Biografia
Bronisław Skinderowicz urodził się 17 kwietnia 1915 roku w Jaworznie w rodzinie Stanisława, technika górnictwa podziemnego i sztygara, oraz Adeli z domu Szczepańskiej.
Po maturze w 1933 r. w Państwowym Gimnazjum w Chrzanowie podjął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej i 18 grudnia 1938 r. uzyskał dyplom inżyniera miernictwa. W czasie studiów pracował w Biurze Mierniczego Przysięgłego, a po wybuchu wojny brał udział w obronie Warszawy.
W czasie okupacji pracował jako górnik dołowy w kopalni Jaworzno. Po wojnie, w latach 1945–1947, pracował na stanowisku mierniczego i asystenta kierownika kopalni Sobieski. Następnie był kierownikiem w Dziale Mierniczo-Geologicznym Jaworznicko–Mikołowskiego Zjednoczenia w Mysłowicach (1947–1950). W kwietniu 1950 r. rozpoczął pracę w Ministerstwie Górnictwa najpierw jako starszy inspektor Departamentu Produkcji Górnictwa Węglowego, a następnie jako naczelnik w Departamencie Mierniczo–Geologicznym w Katowicach. Równocześnie studiował na Wydziale Miernictwa Geologicznego Akademii Górniczej w Krakowie, a 29 grudnia 1952 r. po obronie dysertacji zatytułowanej Zbadanie wpływu wilgotności i temperatury na pomiar odległości otrzymał tytuł magistra inżyniera miernictwa górniczego.
Od 1951 r. był wykładowcą miernictwa górniczego, a później także szkód górniczych w Katedrze Miernictwa Górniczego i Katedrze Budownictwa Kopalń Politechniki Śląskiej. W latach 1953–1964 był prodziekanem i dziekanem Wydziału Górniczego Studium Wieczorowego Politechniki Śląskiej. 28 czerwca 1966 r. na podstawie pracy pt. Określenie kryteriów kształtowania się niecek osiadania w przypadku eksploatacji pokładów nachylonych uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W tym samym roku został zatrudniony w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki jako główny mierniczy Resortu Górnictwa.
Od 1972 r. pracował w Głównym Instytucie Górnictwa kolejno na stanowiskach: sekretarz naukowy, zastępca dyrektora Ośrodka do Spraw Techniki Górniczej, zastępca dyrektora i dyrektora Ośrodka Ochrony Złoża i Ochrony Powierzchni oraz zastępcy dyrektora Instytutu Eksploatacji Górniczej. W 1975 r. na podstawie rozprawy pt. Wpływ czasu na kształtowanie się dynamicznych niecek osiadania uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 1980 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1983 r. przeszedł na emeryturę, nadal jednak pracował na pół etatu w Głównym Instytucie Górnictwa.
Opracował dwa patenty dotyczące techniki wykonywania pomiarów geodezyjnych w kopalniach i wpływu eksploatacji górniczej na powierzchnię. Uczestniczył w pracach Komisji Geodezji PAN w Katowicach oraz przewodniczył resortowym Komisjom Ochrony Powierzchni i Zagrożeń Wodnych, a także Głównej Komisji Szkoleniowo – Odczytowej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa.
Publikował artykuły na łamach m.in.: Przeglądu Geologicznego, Ochrony Terenów Górniczych, Poradnika Górnika, a także opracowania Klassifizierung tektonischer Verwerfungen (1974) i Przemieszczanie punktów powierzchni nieustalonych niecek osiadania (1977), a także redaktorem i współautorem monografii Perspektywiczne kierunki rozwoju techniki w miernictwie górniczym (1974) i Ochrona powierzchni i obiektów przed szkodami górniczymi (1984).
Od ok. 1943 r. był mężem Zofii Marii z domu Widnak (1919–2006).
Pochowany na cmentarzu ewangelickim przy ul. Francuskiej w Katowicach (sektor 16-1-9).