Bohdan Dziunikowski
Biografia
Bohdan Dziunikowski urodził się 4 lutego 1930 roku w Jaworznie. Był jedynakiem w rodzinie Kazimierza i Olgi Smalec, spędzając dzieciństwo w Jaworznie.
Podczas II wojny światowej wraz z rodzicami i babcią Heleną Smalec trafił do obozu pracy w Grünberg; w 1945 roku wcielono go przymusowo do brygad robotniczych przez Armię Czerwoną.
Po wojnie kontynuował edukację. W 1949 r. uzyskał maturę w Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Jaworznie, a następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (1950–1953), uzyskując dyplom magistra fizyki. Następnie przeniósł się na AGH w Krakowie, gdzie w 1957 r. ukończył magister inżyniera geofizyki.
Rozpoczął pracę naukową w 1955 r. jako asystent w Zakładzie Fizyki Ogólnej Katedry Fizyki Wydziału Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa AGH. Z AGH był związany zawodowo do 2000 r. Pracował jako asystent, a następnie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego, wykładając fizykę doświadczalną.
W 1963 r. uzyskał stopień doktora na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej na podstawie pracy Radiometryczna analiza rud cynkowo-ołowiowych. W latach 1966–1967 odbył staże naukowe we Francji i Wielkiej Brytanii. Po powrocie wyjechał do Wiednia na zaproszenie MAEA, gdzie prowadził dwa projekty badawcze.
Po powrocie do kraju kontynuował prace nad radiometrycznymi metodami analitycznymi i nad ich praktycznym wdrożeniem. W listopadzie 1971 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego, przedstawiając rozprawę Problemy wykorzystania radioizotopowych źródeł promieniowania gamma i X w analizie materiałów przemysłowych. W latach 1972–1982 był kierownikiem Zakładu Analiz Radiometrycznych w Międzyresortowym Instytucie Fizyki i Techniki Jądrowej AGH.
Nadal pracował nad zagadnieniami matrycy w radiometrycznych metodach analitycznych, zwłaszcza radioizotopowej rentgenowskiej analizy fluorescencyjnej, oraz nad różnymi zastosowaniami tej metody. W latach 1976–1980 przewodniczył Radzie Dydaktycznej Instytutu, a w 1979–1988 był zastępcą dyrektora ds. dydaktyki. W 1982 r. został profesorem nadzwyczajnym, a 1 marca 1992 r. otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego AGH. W 2000 r. przeszedł na emeryturę.
Autor ok. 80 publikacji, w tym skryptów i książek, 9 patentów oraz licznych opracowań dla przemysłu; promotor 3 prac doktorskich. Był konsultantem naukowym kilku zakładów i ekspertem ONZ ds. pomocy technicznej dla krajów rozwijających się; delegowany przez IAEA do Australii, Indonezji, Zairu, Wybrzeża Kości Słoniowej i Kuby.
Władał międzynarodowym Komitetem Redakcyjnym czasopisma Nukleonika (od 1992) i zasiadał w Radzie Naukowej Instytutu Chemii i Techniki Jądrowej oraz w Polskim Towarzystwie Fizycznym. Zmarł w Krakowie; urna z prochami złożona na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXXIX-4-35) 1 marca 2012 r.